“BİR VARMIŞ  BİR YOKMUŞ  !”                  *

                                                             “İnsânlar uykudadırlar ölünce uyanırlar !” 

                                                                                   S.A.V.

                             I   HAYÂL  ÂLEM  !

                                                                   *

                                Hep ‘Bir varmış bir yokmuş’ diye başlar her masal !

                                Ben de sana bir masal anlatayım da ! Ders al !

                                          RESÛL der : “Uyumakta her insân gözü açık, !

                                          Ölünce uyanır o” ve HAK der ‘“Rüyâdan çık !”’

                                Platon der : ‘Kâinat üç duvarlı mağara !

                                Bu üç boyut dışında, sen kimliğini ara !’

                                          Abbas dedi :‘Hani var ya ‘“Nûr”’hakkında âyet,

                                          Beni öldürürsünüz ! Yorumlar isem şayet !’

                                ‘MUHAMMED bana onun sırrını açıkladı !’

                                Söylersem, atarsınız bana kâfir isnadı !

                                         Şimdi onu ben size açıklıyorum ! Niçin ?

                                         Öldürülmekten korkmam ! Hayâl olduğum için !

                                ‘“ALLAH yer ve göklerin nûrudur”’ diyor âyet :

                                Yâni kâinat yoktur ! Aslı ‘“Nûr”’ ise şayet !

                                          Zîr⠑“NÛR”’ görülemez ! Ne de olur gölgesi !

                                          Cismin yok olduğunun, bu bilimsel belgesi !

                                Bu âlem, Yer ve Gökler, sen de dahil serabdır !

                                Zihninin içindedir ! Beynin ölsün, harabdır !

                                         Bu Dünyâ, hayâlinin giydirdiği elbise !

                                         İblîs hayâl gücündür, kökü elbise ise !

                                Rüyâyı, dışta olmuş gibi gösterir beyin !

                                ‘Kurgu film’indir içte ! Gülersin sabahleyin !

                                         Sabâhleyin gülerken, yine rüyâdasın sen !

                                         ‘Uyurgezer’den başka bir şey değilsin ! Bilsen !

                                Hiçbir şey gerçek değil ! ‘“Sembolik birer âyet !”’

                                Yorumlarsın ! Rüyâdan uyanır isen şayet !

                                          HAK der :‘“Sembol âyeti yorumlar ancak Velî !”’

                                         Velî ismine sahib oldu ! Bu yüzden ÂLÎ !

                                “Perde kalksın ! Gördüğüm değişmez” dedi O ZÂT !

                                Gördüğün her şey perde ! Kaldır sen de ! Ol azat !

                                         RESÛL dedi,  ALLAH’a yaptığı zaman miraç

                                         “Bana aslını göster eşyanın !” Gözünü aç !

                                 Her bir olayın aslı, Rûhta cereyan eder !

                                Beyin onu yansıtır ! İnsân ‘Dışta gördüm’ der !

                                         Her şeyin aslı ile dolu ! HAKK’ın vücûdu !

                                         Aslın perdeye vurmuş hayâli, gör mevcûdu !

                                 Hızla geçse canlanır ! Bin kare ölü resim !

                                 HAK’tan başka diri yok ! Cesettir her bir cisim !                                                       

                                         Cisim, ise zaten yok ! ‘“Dağ geçer bulut gibi !”’

                                         Yâni ‘kâinat serâb’ diyor ‘“Mülkün sâhibi !”’

                                Bir tek gerçek âlem var ! Nasıl ki HAK, bir ise !                            

                                HAK der: ‘“O nasib olur Sâlih olan vârise !”’

                                          Sâlih, demektir içi dışı bir olan kişi !

                                          Dış âlemi, kalbinde tersyüz etmektir işi !

                                ALLAH der: ‘“Gerçek ile Biz yarattık âlemi !”’

                                Hayâl dünyanı yık da ! Gerçeğini gör ! Emi !

                                          ‘“Kıyâmet günü her şey yok olur”’ diyor âyet !

                                         Zaten yok olan şeye ! HAK verir mi nihâyet !

                                Yok olan, senin şeyi var sanan gafletindir !

                                Cehalet perdesini gözünden artık indir !

                                           “Her şey bir şeydir ! Ama câhil hiçbir şey değil

                                           RESÛL'ün bu sözüne, sen bu açıdan eğil !

                                ‘“Her şeyin içi de HAK ! Dışı da HAK !”’ Şey nerde ?

                                ‘HAK’tan başka şey yok’ de ! Olma kendine perde !

                                            ‘“ALLAH’tır her bir şeyin hem dışı ! Hem de içi !”’          

                                            Öyleyse her şey hayâl ! Var sanma sakın hiçi !

                                ‘“Her şey fânî ! Âlemde ! Bâkî, o şeyin aslı !”’

                                Bu âlem yok ! Aslı var ! Kalbin değilse paslı !

                                          Gözündür ! Bil ki senin esas görmene engel !

                                           Hayvânda da var bu göz ! Sen kalbindekine gel !

                                Gözün, sınırı ufuk ! Seni merkeze koyar !

                                Beyin, ‘sen bir kutubsun’ deyip ! Altını oyar !

                                          Bu âlemdir ! Körlerin târif ettikleri fil  !

                                          O âlemde fil de yok ! Neyi tutacak gafil !

                                “Kendini bilen ! Bilir RABB’ini”diyor RESÛL !

                                “Kendisini yok eden” demiyor ! Olma mes’ul !

                                         Zîrâ yok edemezsin kendini ! O zaten RAB !

                                         Olmayan bedenine, çektirme boş ıztırâb !

                                Perdede oynadıkça filim, görünmez perde !

                                Perdeyi, HAK vücûd bil ! GAYB’ın sırrına er de !

                                         Güneş kendini saklar ! Kendi ışığı ile !

                                          Denizde yüzen balık, denizi görmez bile !

                                ‘“NÛR”’ her şeyi gösterir ! Kendisini göstermez !

                                Ay değil,Güneş saklar yüzünü ! Akıl ermez !

                                         Ay gölge yapmaz ! Yüzü açık ! Nûru âriyet !

                                         Şems gölge yapar ! Yüzü açık ! Nûru variyet !

                                Işık madde ! ‘“NÛR”’ mânâ ! ‘“HAK”’ O ! Her şeye sızar !

                                ‘“Ona bakar görmeden ! Nereye dönse nazar !”’

                                         Bakar kördür ! Gözüyle bakan bil ki her insân !

                                         Beyni değneği iken ! Sanır onu bir ihsân !

                                HAKK’ı görmek için bak ! Kalbinin gözü ile !

                                ‘“Asâsını dev görüp şaşmıştır ! Mûsâ bile !”’  

                                         ‘Yalan Düny⒠lâfının işte budur esâsı !

                                        ‘Hem dünyâ ! Hem sen yalan !’ Der Mûsâ’nın Asâsı !’

                                     *        

                                                 II   HAK  ÂLEM   !         

                                                                  *  

                                ‘“İğnenin deliğinden geçtiği vakit deve !”’

                                RAHMÂN der ‘“Kâfir girer ancak bil bizim eve !”’

                                         Soyun şu eğri büğrü bedeninden ! Ol ışın !

                                         Kalbdeki noktadan gir ! Rûha olsun varışın !

                                Bu hayâl âleminden geç hakîkî âleme !

                                Uyan da artık son ver ! Yapay zevk ve eleme !  

                                          ‘“Bu rüyâ tâbirini, Yusuf’a HAK öğretti !”’  

                                         Ona, ‘senden başkası yok’ diye yemin etti !

                                Suçsuz girdi zindana ! Unutmadı ahdîni !

                                Ten zindanında, rûhu zikirdir ! İslâm dîni !

                                          ‘“YUSUF’a secde için yıldızlar”’ yere düştü !

                                          Zîrâ hepsi Yusuf’un gözünde artık düştü !

                                Kâlb gözünün gördüğü, rüyâ değildir ! Rüyet !

                                Yusuf ‘hücre hapsi’nden çıkıp başlar hürriyet !

                                         HAK âlem yalnız HAKK’ın bilincindedir mevcûd !

                                         Gerçekten vardır ! Zîrâ HAK’tan başka yok vücûd !

                                HAK âlemin çok adı var ! Birisi ‘Gâib’dir !

                                Kör kuyudan, körleri çıkarmak için iptir !

                                         Hapsolduğunun bile, halk değil bilincinde !

                                         HAK diyor :‘“Gayb’ı bilmez ! Ne insanlar ! Ne cin ! De !”’

                                Âdem için demiyor O GAYB’ı bilmez ! Niçin ?

                                ALLAH’ın her  ilmine ayna olduğu için !

                                          Sıradan halkın çoğu, hem mahpus ! Hem gardiyan !

                                          Bekler ! Azrâil gelip de ona desin ‘uyan !’

                                 Doğar ! Korktuğu veya özlediği âleme !

                                ‘“Burda kör,orda da kör !”’ Düşsün kalksın ! Elleme !

                                          Öldü sanıp ! ‘Cennete Cehenneme girdim’ der !

                                          Bir hayâlden, başka bir hayâle sefer eder !

                                Var yedi karabasan, sekiz keyif kapısı !

                                Korku ve özlemlerin hayâlidir ! Yapısı !

                                          HAKK’a Rûh bile ‘“Elli bin yılda çıkar”’ ise !

                                         Rûha çıkmana lâzım giymek nice elbise !

                                Gerçek âlemin kodu ‘“Levh-i Mahfûz”’ ve ‘“RÛH”’tur !

                                Onu ‘Hûri Cenneti’ sanan câhil güruhtur !

                                          Zîrâ O, kalbde mevcûd ‘“ALLAH’ın FITRATI”’dır !

                                         ‘“Elli bin yılda HAKK’a çıkan”’ Miraç atıdır !

                                HAK âlemin en doğru adı ‘hayret makamı !’

                                Zîrâ olursun orda, kendinin kaymakamı !

                                         Kime baksan ! Kendini görürsün onda ancak !

                                         Kalmamış ne öç alan ! Ne de öç alınacak !

                                Hem cennet ! Hem cehennem ! Dürülüp kalkmış rafa !

                                Aşka tapınmak için âşıklar girmiş safa !

                                         ‘“Safları sıklaştırın”’ emrini hepsi duymuş !

                                         ‘“RAHMÂN önünde saf saf dizilip”’ emre uymuş !

                                ‘“Mülk yalnız ALLAH’ındır”’ sözüyle olmuş aşı !

                                Şeytan, Müslüman olup ! Bitmiş sen ben savaşı !

                                          Kendinin zannettiği irâde hayâl olmuş !

                                          Beyin devreden çıkıp ! Kalbi vahiyle dolmuş !

                                Artık unuttuğunu hatırlayan bir kişi !

                                Ezelî bilgisini, hep tazelemek işi !

                                         Çevresi her yerde ! Ve hiç bir yerde merkezi !

                                         Soyutta boyut olmaz ! Şaşırtır o herkezi !

                                ‘“Yerden göklere kadar geniş olan cennet”’ bu !

                                Yer ve Gök hayal olmuş ! Yalnız HAK’tır mensûbu !        

                                        Mekân yok ! Mesâfe yok ! Herkes olmuş bir vücûd !

                                        ‘Âdem’ denilen bu zât, kendine eyler sücûd !

                                Zîrâ mekân olmayan yerde, âlem olamaz !

                                Gerçek âlemin, ÂDEM olduğunu bilen az !

                                          Kendinden başkası yok ki ! Ona etsin secde !

                                         Ona ALLAH’ın aklı ! Veyahut ‘“Kutsal Rûh”’ de !

                                ‘“BİZ”’ ‘“BİZ”’ diye konuşan erenlere işâret !

                                ‘“Kitab ilmine sâhib olanlar”’dan ibaret !     

                                    *

                                                  III    Â D E M   !  

                                                                     *

                                Saf saf herkes, ALLAH’ın aklında bir düşünce !

                                Kimliğini unutur ! Düş kurmaya düşünce !

                                         Dünyâya geldiğini kendinin, hayâl eder !

                                         Dîn bilgini geçinen, ‘Sen Cennetten düştün’ der !

                                Hâlbuki bir bilse ki ! Düşen orada hâlâ !

                                İki tane âlem yok ! Her yer Cennet-i ’lâ ! 

                                          Sonsuz âlemde ‘zaman’ mevcûd değildir mâdem !

                                         Âdem’in öbür adı olmalı ‘şimdiki dem !’

                                Doğmak ! Ölmek yok ! Herkes ayni Rûhun sâhibi !

                                ‘Bir’den ancak ‘bir’ çıkar ! Buna hep tanık gibi !

                                          Yâni doğmamızın ve ölmemizin nedeni ,

                                          Taşıyor  sanmamızdır üstümüzde bedeni !

                                ‘Âdem düştü’ denmez de ! ‘“O kaydı”’ der HAK ! Niçin ?  

                                Yasağı düşünürken ! Aklı kaydığı için :

                                          ‘HAK’tan başkası yokken’ dedi ‘Bu yasak şey ne ?’ 

                                          ‘Yoksa, ben değil miyim halîfesi yegâne ?’

                                İlk defa düşünmeye başlar başlamaz bu tarz ,

                                Bildi düşünce yasak ! Ve çevresi oldu Arz !

                                         Dekart ‘Düşünüyorum öyleyse ben varım’ der !

                                         Kendi aklına uyan ! Onun peşinden gider !

                                Düşüncesi de bir düş ! Düşündüğünü sanır !

                                RÛH, ‘Madde yok ! Ben varım !’ Diye diye usanır !

                                         Fizik ilmine göre, düşünce de bir madde !

                                         Madde, ‘varım’ diyemez ! Sen bu fikre saçma de !

                                Arşimet yıkanırken ‘Buldum !’  Dedi külhanda !

                                Bulmak istediğini, düşünmediği anda !

                                          Newton yer çekimini buldu elma düşünce !

                                          Kafasında yok iken o anda hiç düşünce !

                                Piyano düşüyorken balkondan kazâ ile ,

                                Aynştayn’ın kafasında formülü geldi dile !

                                          Yâni bir an beynimiz çıktığında devreden ,

                                         Devreye girer ! Kalbden bize hep hitab eden !

                                Meselâ bu mesajı Uluğ yazdığı anda !

                                Kendini kaybederek belirir öte yanda !

                                          İki yan yok ! Öte yan yine bu yandır ama ,

                                          Bilmeyen, ‘Tayy-i mekân’ der ! Yâhut ışınlama !

                                Bir çelişki gelmesin sana böyle bir beyân !

                                ‘Merkez nokta Kâbe’yi’ bulan için yoktur yan !

                                          İşte ‘“Dosdoğru namaz”’ bu ! İmkânsız herkese !

                                          Ama hep kulak verin ! ‘VİCDÂN’ denilen sese !

                                Bu öyle bir sestir ki ! Beyin de susturamaz !

                                Bunun ‘ALLAH’ın SESİ’ olduğunu bilen az !

                                          Rûh âleminde her şey ‘“Apaçık sağlam âyet !”’

                                          Nasılsa hep öyledir ! ALLAH’a benzer gayet !

                                 Bu yüzden onun adı ‘“Apaşikâr Kitab”’tır !

                                 ‘“BEN SENİN RABB’İN MİYİM  ?”’ bu âlemden hitâptır !

                                          Bu âlem, bu kâinat gibi, uzayda değil !

                                          Uzay sonlu bir hayâl ! Sonsuz gerçeğe eğil !

                                HAK der: ‘“İnsâna verdim rûh için bilgi çok az !”’

                                Yâni Rûh sonsuz ışın ! Sonlu beyin anlamaz !

                                         ‘Kimse bilmez ! Rûh nerden gelir nereye gider !’ 

                                          Böylece ÎS da “Rûh her yerdeki sonsuz” der !

                                Hesapta iki tane sonsuz olamaz mâdem !

                                Birdir hem ALLAH ! Hem Rûh ! Hem Âlem ! Hem de Âdem !

                                         İki ayrı âlem yok Dünyâ ve Ahret diye !

                                         ‘“Yanlış gider ! HAK kalır !”’ Kalbe Rûhtan hediye !

                                ‘“Çok çabuk hesab görür ERRAHMÂN !”’

                                Dünyâ Ahiret olur ! Sen hemen öldüğün an !

                                          İki yok ! Hayâl ‘bir’i dönüştür gerçek Bir’e !

                                         Yoksa girersin beden denen kurgu kabire !

                                ‘Hayâlden hakîkate dönmektir tövbe asıl !’

                                Bin kere pişman olsan, bir sonuç olmaz hâsıl ! 

                                          Derin uykuda kimsin ? Neredesin ? Bir bilsen !

                                         Hakîkat âleminde ! Hakîkî kendinsin sen !

                                Beynin devreye girer ve başlar rüyâ faslı !

                                Kimi, haz ! Kimi, kâbus ! Hiçbirinin yok aslı !

                                         ‘“RÛH RABB’in emri !”’Orda her işin RAB’den emir !

                                          Onu zavallı beynin yorumlar ! Hayâl kemir !

                                Ağaç kurdu ne anlar ! Bahçıvanın işinden !

                                Bilir mi çok çekecek kemirici dişinden !

                                         Meselâ çocuk için, aşk şöyle bir şey eder :

                                         ‘Babam kızıp ! Altında annemi hep ezdi’ der !

                                Meselâ MUHAMMED’i orada görse özün !

                                Burada her güzele takılır kalır gözün !

                                         Meselâ ÂLÎ ile orada sohbet etsen !

                                         Benim mesajlarımdan, hiç fark edemezsin sen !

                                Güzelleri görürüz ! Göremeyiz güzeli !

                                Zamanları biliriz ! Bilemeyiz ezelî !

                                         Çünkü güzel ve ezel, cennette vardır sâde !

                                         Cehennemde Hûriyi seyre yok müsâade !

                                ‘Yıktım perdeyi ! Vîrân eyledim’ der Karagöz !

                                ‘Varayım sâhibime’ dediği, RAB olan öz !

                                          Dünyâ döner bir sahne ! Bir tür orta oyunu !

                                          Çık bu dönme dolaptan ! Bul ‘Tanrısal soyunu !’

                                Âlem, alâmet demek ! Sâdece sembol yani !

                                Yok olduğunu keşfet ! Sen yok olmadan ânî !

                                          Erdin mi ! Hayâl biter ! Dünyâ olur Ahiret !

                                         Şaşılığa son vermek ! Bil en büyük mahâret !

                                Rûh âlemini ALLAH bize şöyle anlatır :

                                ‘“Bir mağara var ! Orda uyuyor yedi yatır !”’

                                          Ne yemek var ne içmek ! Tamamen durmuş zaman !

                                         ‘“Hûri”’ ve ‘“Oğlan”’ gibi genç ve bâkirler her an ! 

                                Yedi er ! Bir de köpek ! ‘“Sekiz Cennet kapısı !”’

                                Hayâle göz yummadan ! Alınamaz tapusu !

                                          Sana hep ninni söyler ! Güvendiğin beş duyu !

                                          Beynin beşik sallayıp der ‘Mışıl mışıl uyu !’  

                                 Önce beş büyücüyü ! Ve beyleri, beyni kov !

                                Kâlbini meshet ! Yâni Alâaddin gibi ov !

                                          Alâaddin’de hem dîn ! Hem ÂLÎ kokusu ! Var !

                                          O yüce fıtratınla arana çekme duvar !

                                Lâmbadaki Mesîh’i ! Rûhunu çıkar yâni !

                                ‘“BEN RABB’İN DEĞİL MİYİM ?”’diye sorunca ânî,

                                          ‘“EVET”’ de ! Huzurunda el bağlayarak eğil !

                                          Zaten soruyu soran, senden başkası değil !   

                                Ne varmış ! Ve ne yokmuş ! Bu masalda anladın !

                                ‘ÖZ’ adını bul ! Yoksa, ‘masal’ olur her adın !   

             *

                                             M.H.ULUĞ KIZILKEÇİLİ

                                             ANKARA – 1998       

 

                                                                                        ANA SAYFA

 

       Copyright © 2000>> www.ondokuz.gen.tr

         Copyright © 2001>> www.ondokuzbiz.com

                    Copyright © 2001>> www.19muhammedali.com