AY DEDE

AY DEDE

Paris’i ilk kez görüp yorgun argın uyudum !

‘Ay dede !’ ‘“Kevser”’ sundu ! Ben içtim yudum yudum :

İnsân yüzü olmuştu ! Tamamen AY’ın yüzü !

Vardı kulağı, burnu, ağzı, kaşı ve gözü !

‘Ay dede’ benziyordu ! Benim Feyzi dedeme !

Gel de sen ! Buna rüyâ değil de ! Vizyon deme !

Arz küresi üstünde ! Ayakta duruyordum !

Dedemi ! ‘Ay dedenin Rûh’u olarak yordum !

‘Ay dedem !’ Hızla düşüp bana doğru yaklaştı !

Beni dünyâdan kapıp bütün gökleri aştı !

Âlemi seyrederken ! Birdenbire uyandım !

Ay’ın sırrını çözmek ! Artık olmuştu andım :

Tam ‘yirmi sekizinci yaş günüm’dü o gece !

Kopya vermişti dedem yaş günümle ! Bilgece !

Doğrusu unutmuştum ! Yaş günümü ben bile !

Tanıştığım için bir cici madmazel ile ...

Hemen Ay devrine denk sayısı Peygamber’in !

‘“Şifre sözcükler”’ gibi ! Var mı bundan haberin ?

‘Hilâl ve Lâle’ adı ! ‘ALLAH’ adına eşit !

İki kızımın ismi ! Bunlar zikrim bir çeşit !

‘“ELİF LÂM MİM ! Kitab O !”’ Bu yine Ay’ın ismi !

Önü ak ! Ardı kara ! İnsân başının cismi !

Niçin ‘aya’ ve ‘ayak’ sözcüklerine kök, Ay ?

El, ayak parmakları ! Yirmi sekiz mafsal ! Say !

‘“MUHAMMED âilesi !”’ ‘“ELİF LÂM MİM !”’ ‘“Et yemin !”’

‘On iki İmâm !’ ‘On dört mâsum !’ ‘FÂTMA !’ Ve ‘EMİN !’

‘“Secde et !”’ ‘“Yaklaş !”’ Sözü ‘yorum’u ! Kısaca bu !

Secde et ! Sen de yaklaş ! Ol EHL-İ BEYT mensubu !

“‘SİN’” diye hitab eder bak ! ALLAH MUHAMMED’e !

‘SİN’, ‘Ay tanrısı’nın ismi idi Babil’de !

İbrahim’in kenti ‘UR !’ Tapıyor idi Ay’a !

İbrahim Hanif idi ! ‘Öz’le baktı olaya !

‘“Nûr”’ olarak ! RESÛL’ün o tam künyesine denk !

O nûru özümse de ! ALLAH versin sana renk !

İlk mucizesinde Ay ! Tam ikiye yarıldı !

‘Ben ve ÂLÎ bir nûruz’ diye halk uyarıldı !

Ay ilk durak ! MUHAMMED Ay’da gördü Âdem’i !

Demek ki Ay ! Can için ‘“Âdem’e secde”’ demi !

Dünyâdan da yaşlı Ay ! Dünyâ Ay idi ilkin !

Cebrail Ay’dan iner ! AHMED ol ! Sen de silkin !

Ay’da su yok ! Hepsini çünkü o, Arz’a verdi !

‘Gel’, ‘git’ ile okşuyor uzaktan ! Aklım erdi !

Ay, evlâdı Dünyâ’dan ! Hiç ayırmaz gözünü !

Hep etrafında döner ! Tutmuş tavaf sözünü !

Kediyi arka üstü at ! Hep yüz üstü düşer !

Ay gibi Arz’a dönmez sırtını ! Şaşar beşer !

Göz bebeği Ay ile değişir ! Dikkat edin !

Eteğinde uyurdu bazen o, MUHAMMED’in !

Eski Mısır’da kedi ile Ay çok mübarek !

Kedi, ‘Aslan’ gillerden ! Bunu not etmen gerek !

Ay bir istasyon inen ve çıkanlara ! Niçin ?

Yer ve Göklere uygun bir beden giymek için !

Ölen için çok riskli ‘sırat köprüsü’dür Ay !

Karanlık yanı çünkü ! ‘“Cehennem”’ denen olay !

Kirli can, atom atom dağılanadek erir !

Sırf kara büyücüye ! Malzemesi elverir !

Ay ! Satürn’ün Dünyâ’ya bağlanmış telefonu !

Mars’ı devreden çıkar ! Çok net duyarsın onu !

Cebrâil’in ağzından ! Mikail’dir konuşan !

Azrail’dir parazit ! Güneş’indir bütün şan !

EHL-İ BEYT ! Ay takvimi ! Kur’an ! Birer emânet !

‘İşte bu ! Kutsal üçüz’ sırrı ! Gerçek diyanet !

AY’ın sırları bitmez asla ! Anlatmak ile !

‘AY DEDE’nin sana da ! Yön vermesini dile !

M.H.ULUĞ KIZILKEÇİLİ

PARİS – 21 Temmuz 1956

Ebced ilmine göre isim ve kelimelerin açılımları :

*Tevil-i vescûd vakterib = 1230 =123 = AL-i MUHAMMED

‘“Vescûd vakterib”’ (Âyet) = Secde et ve yaklaş.

*‘“ELİF LÂM MİM”’ = Kur’anda : ALM = ÂL-i MUHAMMED =

MUHAMMED’in âilesi.

ANA SAYFA