“ÂDEM  ve  İNSÂN ”

                                    **

                                         Peygamberin son sözü oldu,“Ey yüce yoldaş !”

                                        Sen de böyle bir yoldaş çağır ! Da bu yolu aş !

                                                 Tertemiz çıkan cana, Rûhu can yoldaşıdır !

                                                 Onu hortlak olmaktan koruyan tek aşıdır !

                                        Bedenin aslı toprak ! Canın ki dumansız nâr !

                                        Rûh refâkat etmezse, can bu ateşte yanar !

                                                ‘“Cehennemin yakıtı insân ile taş !”’ Niçin ?

                                                 Rûhsuz can, taş ocağı demek olduğu için !

                                        Kudüs de çöp  yakılan bir yer idi : ‘Cahinum !'

                                         Rûhuna de ‘Gel ! Yoksa süprüntü olur sonum !’

                                                Beden dünyâda çürür ! Ve can Ay da can verir !

                                                ‘“İnsân şeytanı”’ şekli ! Ateş olarak erir !

                                        Yeni bir can fışkırtır Rûh ! Kopan can yerine !

                                        İster ki bu araçla, o hemen Arza ine !

                                                 Can eğer dinlemişse biraz vicdân sesini ,

                                                 Rûh kopararak alır ! Candan bu hissesini !

                                        ‘Bu koparmaya’ denir işte, ikinci ölüm !

                                        Çok uzun ve zahmetli ! Can ölür bölüm bölüm !

                                                 Rûhunu yitiren can , hortlak olur ! Bağırma !

                                                Cinle yüzünü saklar ! Sakın ölü çağırma !

                                        O yüzünü bir açsa, eğer canavar bir an !

                                        Rûh çağıranlarda bil ! Ne akıl kalır ! Ne can !

                                                 Onda yoktur ne bilinç ! Ne bellek ! Ne de bilgi !

                                                 Bunları çalar ! Medyum ile kurunca ilgi !

                                        Yandıkça bil o girer, hep şekilden şekile !

                                        Vampir gibi beslenir ! Akan tâze kan ile !

                                                 Kazâ yaptırmak, savaş çıkartmaktır emeli !

                                                 Budur ! Dinlerde kurban âdetinin temeli !

                                        HAK der : ‘“Ne can ! Ne kanı ! bana ermez kurbânın !”’

                                        ‘“Beni can ve gönülden Rûhunuzda siz anın !”’

                                                ‘Hayvânsal canın’  senin, ‘kurbân’  denen bu hayvân !

                                                HAKK’a eren ise, canın yoldaşı ! Rûh-u revân !

                                        Uyutuldu mu  hipnoz  ile seansta  insân ,

                                        Koruyucu çemberi rûhunun, kalkar o an !

                                                 Hortlak, omuriliğe girip beyni zapt eder !

                                                 Ve tıp, ‘Manyak ! Şizofren ! Veya psikopat’ der !

                                        İlâç, şok veya duâ, etmez zerre kadar kâr !

                                        Bir VELÎ, ancak Rûhu indirdiğinde çıkar !

                                                 Zır deli, hortlak giren ! Cin tutan insân değil !

                                                 Fizik beden dört tür cin ! Can ise, İblîstir bil !

                                        Canlar dürtüler verir ! İşte içgüdü budur !

                                        Ateş püsküren cana, Rûh der :‘Sınama bu ! Dur !’

                                                 İnfâz memûrlarıdır içimizdeki cinler !

                                                 Suçumuzu çektirir bize ! İfrîti dinler !

                                         Ateş, hava, su, toprak ifrîtleri emreder,

                                        ‘Önceki hayâtını ödetin her cana’ der !

                                                 Doğa işçileridir dışımızdaki cinler !

                                                 Her şeyi imâl eder ! ‘“Doğru yolda”’ der Dînler !

                                        Hava cini ev taşlar ! ‘Ektoplazma’ ile !

                                        Onu kovar yanınca, sâdece güherçile !

                                                 Can, vicdânın sesine uymuş ise tamâmen ,

                                                ‘“Cehennemde art arda ölmekten”’ edilir men !

                                        Hemen Rûhun içine girip cenneti yaşar !

                                        Orda her bir emeli, canlı eder intişar !

                                                Önceki hayâtını görüp ‘Her şey haklı’ der !

                                                HAKK’ı hiç suçlayamaz ! Anlar ne imiş ‘kader !’

                                        İner ‘iki bin sene’ sonra lâyık bedene !

                                         Rûh der: ‘Bu kez  ölmeden  evvel ölmeyi dene !’

                                                Tam ‘üç gün’ kâlbi durur ! Dört unsurdan aklanır !

                                                Dirildiğinde canı, ‘Rûh’ ile kundaklanır !

                                        Ölünce, Rûh içinde görür her hayâtını !

                                        ‘Biz’ bilinciyle kovar ‘benlik’ hissiyatını !

                                                 Hemen Arza inip sâf bir bedeni borç alır !

                                                 O vücûdda, ‘âleme rahmet’ olarak kalır !

                                        İnsân ünsiyet eden demek ! O uyum sağlar !

                                        Yâni ‘Rûh’ ile güler ! Ve ‘can’ı ile ağlar !

                                                 İnsân candır ! Âdem  RÛH ! İç içe konmuş bakın !

                                                 Beden cana ! Can Rûha ceset ! Unutma sakın !  

                    **

                                                        M.H.ULUĞ KIZILKEÇİLİ

                                                        İZMİR – 21.04.1997              

            

                                                                                          ANA SAYFA

 

               Copyright © 2000-2003 www.ondokuz.gen.tr 

                 Copyright © 2001-2003 www.ondokuzbiz.com

                         Copyright © 2001-2003 www.19muhammedali.com