*

ŞÂİRİN ÖLÜMÜ

Bir kuru kalabalık, yamru yumru adamlar,

Ölü görmemiş gibi bir ölüye bakıyor ;

Yerde bir delikanlı, kanı içine damlar,

Açık kalmış gözünden yaşı hâlâ akıyor...

Kâlbe iğne vurmuşlar, nabzı birazcık artmış ;

Dudakları oynuyor, nefesi hırıl hırıl...

“- Ne söylüyor bu ?” diye herkes kulak kabartmış,

Sağırlar etrafında dönüyor fırıl fırıl !

Doktor diyor : “Ölmemiş ! Daha yaşıyor demek !”

“İntihar bu galiba !” Polis diyor : “Bu iyi !”

Çöpçü kıskanç söylenir : “Artık istemez yemek !”

İmam merak içinde bekliyor neticeyi !

Nihâyet tek heceli bir kelime duyuldu ;

Hâkim dedi : “HAK !” Dedi, Çöpçü dedi : “Bak !” Dedi ;

En son bir büyük zâtın duyduğuna uyuldu,

Son sözü “Gak !” Yazıldı, şâir sustu ebedî...

ULUĞ,

ANKARA – 1959

ANA SAYFA