KIZIL KEÇİ ve DAĞ MERÂLİ

KIZIL KEÇİ ve DAĞ MERÂLİ

Çamlıca sırtlarının en güzel kızı idin,

Her bir delikanlının rüyâ sakızı idin !

Rüzgâr saçına değse, irkilerek kaçardı !

Seni banyoda görse, kaymak dâva açardı !

O dimdik göğüslerin turunçtan iri idi !

Yürürken titreyişi pelteden diri idi !

Kalçana dar gelirken etek denen kundağın,

Kiraza rest çekerdi o kızarmış dudağın !

Her akşam ben yolunu beklerdim penceremde,

Ne yemekler yanmıştı o bekâr tenceremde !

Pişirirdi gönlümü gözlerinin buhûru...

Sana oruç tutarken unuturdun sahuru !

Çorabının lâstiği bol gelirdi beline !

Bakardım hep iç çekip o yüzüksüz eline...

Aşkım gelirken her gün ceple gırtlak gırtlağa,

Parayı basıp seni aldı bir hacı ağa !

Ben o geceden sonra her gün sararıp soldum ;

Hesap yapmayım diye takvime düşman oldum !

Kimi sevsem, hep soğuk bir şey girer araya !

Lânet olsun bin kere şu vicdânsız paraya !

Biliyorsun aşkımın ben borcunu ödedim :

Nikâha on gün kala “- Kız gel bana kaç !” Dedim.

İstemiştim olasın çocuklarıma ana,

Sattın yazık kâlbimi beş paralık cüzdana !

Parkta annenden gizli biz az mı bakışmıştık ?

Otobüste yanyana ne kadar yakışmıştık !

Giriyorsun her gece boş bir koyuna erken !

Anıyor musun beni ara sıra inlerken ?

İnanmam hiçbir kızın artık asil rengine ;

Tevekkeli denmemiş herkes dengi dengine !

İsmini söylemeyim, belki bir kurt işitir !

Yalnız bil ki “Merâl”in, Keçi süt kardeşidir !

ULUĞ,

İSTANBUL - 12.02.1949

ANA SAYFA