*      

             HARİKA ÇOCUK

Kundağımda en fazla emziğe oldum düşman !

                                    Bereket bu sürdü az ;

Meme verirken dadım birden irkilip derdi :

                                    İn bakayım yaramaz !

Tutuldum yürüdüğüm gün bakarken ağaçtan,

                                    Genç bir karı kocaya !

Dediler : “Okutunuz bunu yeşil türbede,

                                    Leylek düzen hocaya !

Çarşaflı bir kadını görür görmez olurdu,

                                    Göz, röntgen ! Hayâl, radar !

Onu hemen orada çırılçıplak soyardım,

                                    Tırnak ucuna kadar !

Kuyrukta, önümdeki kız fısıldardı mahcup :

                                    “Çekil biraz sacayak !”

Sinemada ışıklar sönünce, koltuğumda,

                                    Olurdum bir kırkayak !

Plajlarda büyürdü gözlerim budak budak !

                                    Yalnız kırmazdım hiç pot ;

Denize dalan her kız, çığlıkla çıkıp derdi :

                                    “Anne var bir ahtapot !”

Öğretmenim sınıfta biraz dersten bahsetse,

                                    Derdim : “İn ulan kesme !”

Hani övünmeyeyim, yumruk attığım surat,

                                    Benzerdi modern resme !

Mektepten kovulunca dedim : Gel artık göster !

                                    Atadan kalma kanı ;

Hemen köy kahvesinde bir mâlûl gâzi dövüp,

                                    Oldum Ocak başkanı !

Bir gazete çıkardım, artık oldu suratım,

                                    Fransız köselesi !

İlânlar kesildikçe muhelefete geçtim,

                                    Prensip meselesi !

Tecümandım millete, duyardı kulaklarım,

                                    Yalnız halkın sesini ;

Din köşesi yanına koyardım “Brijit”in

                                    Son kürtaj pensesini !

Belediye Reisi oldum, rozete göre,

                                    Mal dağıttım her kula !

Öğrenince imzamı atmayı Müdür oldum,

                                    Kovulduğuım olula !

Mebus oldum, başkanım belkemiğimden tutup,

                                    Otuz üç halka aldı !

Bende dimdik sâdece celsede kullandığım,

                                    Demokrat baston kaldı !

Nihayet vekil oldum, artık halkın derdiyle,

                                    Doldu şu kafatası ;

Çizerdi katmerleşen ensemin kıvrımları,

                                    Memleket haritası !

Garptan nûr isteyeni “yarasıdır” bu diye,

                                    Karanlıklara ittim !

Her mevsim döviz olup, görgümü arttırmaya,

                                    “Foliberjer”e gittim !

Sıkın kuşağı dedim milletime, kalkınma

                                    Devresi atlatıyoruz ;

Bakın şu harar gibi frak içinde,

                                    Nerdeyse patlıyoruz !

Derin nefes alıp, birden gözümü açtım,

                                    Ter içinde kalmıştım ;

Doktor baş ucumdaydı, Psikanaliz için,

                                    Demek narkoz almıştım !

Doktor dedi : Bu vak’a müzmin “Demagoji”dir !

                                    Sen yaşlandıkça azdı ;

Reçetenin üstüne “Ancak millî bir şokla,

                                    Kabil-i şifâ” yazdı !**

ULUĞ,

ANKARA – 03.01.1960

** 27 MAYIS 1960 ihtilâlinden beş ay önce yazılmış !

Ve KAHKAHALAR kitabında  yine bu tarihten önce yayımlanmıştır !

*

*

                                                                                                      ANA SAYFA

                                        Copyright © 2000.www.ondokuz.gen.tr

                                                        Copyright © 2001.www.ondokuzbiz.com

                                                        Copyright © 2001 www.19muhammedali.com