New Page 1

-ZAVALLI ÜMİT-

Bir mahşer birikmişti kaldırım kenarına,

Ortada loş bir taksi ölüm heceliyordu !

Dedim : “Yine bir bugün vedâ etti yarına !”

Yerde bir nûr pıhtısı donmuş geceliyordu...

Bir tarafta kitabı, bir yanda sefertası,

Genç bir mektepli kız âh... uzatmışlar garibi ;

Örtmüşler üzerine bir gazete parçası,

Sıpsıcacık bir kanlı zîfaf yorganı gibi !

Şu an kim bilir hangi mes’ut bir hâne yandı ?

Üstü al al lekeli beresi var başında

“Paso”sunu bularak birisi mırıldandı :

“-Adı” ÜMİT KIZILTAN, henüz on dört yaşında !

- ÜMİT ! – ÜMİT ! Sözleri dudağımdan döküldü ;

Baktım güneş doğuyor... Kızarmış şafak yeri !

YA RAB ! Dedim daha bu kor değmemiş bir küldü !

Bir GÜNEŞİ doğurdun, batırdın bir dilberi !

M.H.ULUĞ KIZILKEÇİLİ

ANKARA – 25.07.1959

ANA SAYFA