New Page 1

-TİYATRODA BİR MECZÛP-

Bir gece yolum düştü garîp bir tiyatroya,

Dedim : “Şöyle güleyim ömrümde doya doya !”

Yanıyordu üstünde pırıl pırıl ışıklar ...

Vuruyordu zemine semâvî kırışıklar...

Hayâl hayâl bir kuyruk... tabût tabût bir sıra ...

Bekledim... saç ağardı...saat vardı asıra !..

Mezar gibi gişeye

Varıp, dedim bir şeye :

- Ver bir bilet evlâdım,

Sahneye iki adım !

Girdim dar bir kapıdan, merdiven hep inişti !

Dibi loş ve yuvarlak, dünyâ kadar genişti !

Kulisten duyulurken boğuk bir âh-enîn,

Kan kokan perdeleri açıldı bir sahnenin !

Bir aktör her hayvânı taklîd etmekte idi,

Bütün “insân” taklîdi yapanlar – “Bak ! bu kedi !

- Bu köpek !” Diye coşmuş,

Gülüyordu, ben bîhûş,

Mendilimi bağladım,

Sessiz sessiz ağladım...

ULUĞ,*

İSTANBUL – 10.07.1959

ANA SAYFA