*
Her
sabah ben meclise giderken, bir fukara,
Gözlerini
gözüme dikerek kara kara,
Arar
bir şefkat izi ;
Uzatıp
duâ kokan boş avucunu,
Göstererek
kolunun çontulmuş bir ucunu,
Der
– “Unuttun mu bizi ?
Unuttun
mu orada bizim asıl Meclisi ?
Mumundan
tüter iken ufak bir “benlik” isi,
Soruyor
musun niçin ?
Kanıyor
mu kâlbinde hâlâ o korkunç aşı ?
Yiyor
iken pirzola, alıyorken maaşı,
Sızlar
mı hâlâ için ?
Taksiye
biniyorken hiç yâdına gelir mi ?
Patlayan
tabanların, aç karnın, yâni yirmi
Meteliksiz
günlerin !
Bir
Reis-i Cumhurla tokalaşırken o el,
Der
mi ? “Millet dâire ve benim yalnız pergel !
Hükmü
yoktur dünlerin !”
Boy
atmış kavak alay ederse toprak ile,
O
ah yerde kalır mı ? Bizler bıraksak bile,
HAK
bırakmaz yakanı !
En
zorlu imtihanın köprü altında değil,
Saraylardadır
! Şimdi huzurumda gel eğil !
Haydi
ver sadakanı !”
Derhal
belkemiğimden sıyırıp son etimi !
Atarım
mendiline kap kanlı ceketimi !
Derim
– “Yüzleme genci !
O
sanırdı ki oldu Ulu bir Nay ! Bir kamış !
Demek
onda verecek hâlâ bir varlık kalmış !
Beni
affet dilenci !”
*
M.H.ULUĞ
KIZILKEÇİLİ
ANKARA
– 24.07.1959
*
*
Copyright
© 2000.www.ondokuz.gen.tr
Copyright © 2001.www.ondokuzbiz.com
Copyright © 2001 www.19muhammedali.com